2 yaş sendromu

Kizim da oyle bazen sabrimin sinirlarini cok zorlugor. Ama o su an benden daha zor bir durumda hislerini duygularini yeni yasadigi seyleri anlayamiyor korkuyor sinirleniyor ve derdini anlatamiyor. Biraz daha sakin olmak gerekiyoresinizden destek almaya calisin. Sinir krizleri cok zor ama krizinin gecmesini beklemek en iyisi cok uzun surebiliyor ama ise yariyor..ben mesela eger aglar krize girerse surekli mudahele etmiyorum yaninda oturuyorum bekliyorum ellerimi açiyorum sinirlendiysen ya da uzulduysen sarilabiliriz sonra konusuruz diyorum aglaya aglaya sariliyor sarilinca sakinlesiyor sonra ne istiyorsa guzelce soylr aglayinca anlamiyorum diyorum. Gosteriyor ya da söylüyor ben de onu anlayinca seviniyor. Bir daha krize belki girmez diyorjm boylr olunca ama her seferinde her seye krize giriyor..mesela bugun parka indirdim evde artik anlamadigim.bir sekilde uyandigindan beri her dakika agliyordu neyse dedim gecer. Sinirlenecek gibi hissettim.parka indik. Parkta salincaga bindik salla diyor salliyorum salladigimi icin agliyor. Sallamiyorum sallamadigim icin agliyor..ne istedigini anlamadim ama salya sumuk agladi.. baya agladi ben de onune oturdum susmasini bekledim ben bir sey yapmayınca sustu. Sallamami istiyorsun dedim evetdedi. Hizli mi dedim hayir desi yavas mi dedim hayir dedi ucmak mi istiyorsun dedim evet dedi..mesela salliyormusum ama istedigigibi degil anlasinca sinirlenmiyor

Benimde bebeğim 3,5 aylık ablamın oğlu 2 yaşında geçen gün cipsi annesinden açmadını istemiş annesi açmış diye kendini yerden yere vurdu psikoloğa sorduk 2 yaş sendromu dedi bu günde ablam kapıyı açıcak ağlamış ben açıcam diye ablam kapatmış 15 dk onun kapıyı açmasını beklemiş 😂😂😂 ablam anlatırken gülüyordu ama o an kriz geçirmek üzereydim diyor benim bebiş daha küçük gözüm korktu valla

Konuşuyor mu? Ben aynılarını yaşadım. Hatta yaşadıklarım arasında çelik kapıya kafa atma+ dolap kapaklarına suluk fırlatma falanda vardı. Gerçekten zor Allah dayanma gücü versin diyorum. Ama tecrübe ile net şunu söyleyebilirim, gerçekten kendini ifade edememekten oluyor. Benim 2 bebegim var ikiside erkek. Oğlum 2 yaşındaydı hamile kaldım 2,5 yaşındaydı kardeşi doğdu. Ve benim oğlum 3 yaşında başladı konuşmaya yani her geçen gün daha gelişiyor diyebilirim şuan 3,5 yaşında. İnanın 3 yaşta o kadar fark oldu ki. Şimdi de ağlıyor ama, öyle bi kriz yok. Üzüldün mü annecim diyorum üzüldüm diyor. Anne üzülme yap diyor , bende annecm üzülme diyorum vs .. Yani derdini anlatabilmek ayrı bir mesele. Soruyorum hangi montunu giyeceksin, kırmızı olan diyor. Ama 2 yaşta bunu söyleyemiyordu. Biz giydirdiğimizde istemiyordu ve kriz çıkıyordu. Hepsi geçici inanın. Hamileliğimin son aylarında böyle geçti. Uyanırdı gece bir ağlardı bir ağlardı ama yok boyle bi ses. Şimdi ise sabaha kadar hiiç uyanmadan uyuyor. Biliyorum gerçekten zor. Belki her bagirdiginizda da vicdan azabı cekiyorsunuz. Sonrasında bir pişmanlık, bir sarılma bir öpmeler.. İnanın bunu hepimiz yaşıyoruz. Benim size verebilecegim birkaç tavsiye var. Öncelikle bu durumun geçici olduğunu hep hatırlayın. Bir gün bu durum geçicek yani. İkincisi, öğle uykusu bile yaparken bebisinize sarıln, onunla yatın. Ve en önemlisi evde aktiviteler yapın. Yani beraber birşeyler oynayın , yapılabilecek öyle çok şey var ki. Beraber kek yapın, çorba yapın. Temizlik yapın ama beraber hep dahil edin parka çıkın çıkarın elinden tutun müzk açın oynatın. Biliyorum, zor ama oluyor. Çok mu halsizsiniz, alın kucagınıza yatın mesela. Korkma ikinci kolaylıkla büyüyor. 🙏🏻