Aileye nasıl sınır konulur
Herkese merhaba, direkt konuya giriyorum; Lise yıllarımda evin bütün yükü benim üzerimdeydi. Evi çekip çeviren bendim. Bunun yanında hem psikolojik hem fiziksel şiddet gördüm. Sürekli aşağılanmak, sürekli baskı görmek… Bir süre sonra insanın içindeki yaşama isteğini bile törpülüyor. Okumak istiyordum. Gerçekten istiyordum. Ama ailem benim icin “ okutmayız, oturur bizimle tütün yapar” diyen bir aileydi. (Adıyaman’da tütün işinin nasıl olduğunu bilirsiniz.) “Liseyi bitirsin, evinde otursun, üniversiteye ne gerek var” gibi şeyler söylüyorlardı. Sadece engellemekle kalmadılar, babama tarlaya gitmeyip ders çalıştığım için dayak yediğim bile oldu değersiz hissettirildim hemde dibine kadar… Sonra 17 yaşımda eşimle tanıştım ve 18 yaşında evlendim. (Annem ve babamın ben nişanlıyken bi konuşmalarina şahit oldum babam anneme “ nişanı atalım diyorum sen yok diyorsun” dedi. Sırf evlenince gündelik işlere gidecek bir hizmetçileri olmayacağı için! O sıra hem tütün işi yapıyor hemde başkalarına gündelik çalışmaya gidiyorduk )Belki erken ama benim için bir çıkış oldu. Çok şükür eşim iyi bir insan. Bana değer veren, destek olan biri. Şu an KPSS’ye hazırlanıyorum ve en büyük destekçim o. Ama bunu aileme söylemedim. Çünkü yine küçümseneceğini, moralimin bozulacağını biliyorum. Sadece ablam, kız kardeşim ve eşim biliyor. Bugün babam beni aradı ve “KPSS’ye neden girmiyorsun, evde boş boş oturacağına girsene” dedi. O an içimden bir şey koptu. Çünkü ben zaten aylardır bunun için mücadele ediyorum. Üstüne annem “sana ip alayım da lif yap, bari işe yarar bir şey yap kaç tane kardeşin var çeyizlik lazim” dedi. O kadar sinirlendim ki Sanki ben hâlâ onların gözünde sadece evde oturan, işe yaramayan biriyim. En çok zoruma giden şey şu: Zamanında okumama izin vermeyen, hevesimi kıran insanlar şimdi bana akıl veriyor. Hâlâ üzerimde söz sahibi olabileceklerini düşünüyorlar. Benim dışımda bütün kardeşlerimi okuttular okutmaya da devam ediyorlar. Sanırım zamanla yaptıklarından pişman oldular ve böyle kendilerini aklamaya çalışıyorlar. Çünkü bir ara evden çalışıyordum ve memelekete gidince annem gururla hayran hayran bakmıştı bana çalışırken. Ben artık kendi hayatımı kurmuş biriyim. Ama onların sözleri hâlâ içime dokunuyor. Ne yaparsam yapayım yetmiyormuş gibi hissediyorum. Bazen tamamen kopmak istiyorum ama bu da kolay değil… Bu durumu yaşayan var mı? Aileyle sağlıklı sınır koymayı nasıl başardınız? Hem kendimi koruyup hem de tamamen kopmadan nasıl bir denge kurabilirim?

