Annelerle Paylaşmak İstedim
Okuduğum bu yazı hoşuma gitti ve sizinle de paylaşmak istedim. Lyz Lenz isimli bir kadının öyküsünden alıntıdır. ''Çocuklarım büyüdüğü için üzgün değilim. Geçtiğimiz yıl, en büyük çocuğum anaokuluna gittiğinde okulun ilk günü otoparkta oturdum ve ağlamadım. Ağlamayı düşündüm. Sınıfta ve koridorda ayrılırken birkaç anne ağlamıştı, gülümsedim. Yüzümde duygusal bir ifade yakalamaya çalıştım ama aslında sadece ayrılmak istiyordum. Otoparkta otururken kendimi kusurlu hissettim. Ağlamam mı gerekiyordu? Ağlamak mı istiyordum? Bende bir sorun mu vardı? Ruhumu aradım ve rahatlamaktan başka bir şey bulamadım. Bu yüzden düşünmeyi bıraktım ve kahve aldım. Eve gittim ve çalışmaya başladım. Bu yıl okulun ilk gününde de ağlamadım. Mezuniyetlerinde ağlamıyorum, doğum günlerinde ağlamıyorum. Bunun yerine rahatlamayı kucaklıyorum. Her geçen yıl, her şeyin biraz daha kolaylaştığı anlamına geliyor. Çocuklarım ayakkabılarını giyebiliyor ve bulaşıklarını yıkayabiliyor. Çişimi yaparken onları yalnız bırakabiliyorum. Elbette tombul bebek bileklerini özlüyorum. Ama bütün gece uyumayı da seviyorum.

