Annelik duygusu
Ama ben anne gibi hissetmiyorum.. Hissedemiyorum. Sanki evimde bir bebek var bana emanet edilmiş gibi. Yediriyorum, altını temizliyorum bakımını yapıyorum hatta seviyorum da ama anne gibi değil. Hani o annelerde olan sonsuz sabır bende yok gibi. Normalde çok çok çok sabırlı biriyimdir ama bebeğe karşı o sabrım sanki yok. Özellikle geceleri benden ve sabrımdan eser elamet kalmıyor. İstiyordum bu bebeği.. Hamileyken çok hevesliydim sabırsızlıkla bekliyordun ama şimdi bazen neden acele ettim ki diyorum.. Kendimi çok suçlu, iğrenç bir insan gibi hisediyorum, belki de zaten öyleyim. Bilmiyorum her şey çok karma karışık. Geceleri ağladığında,uyumadığında birisi gelip alsın istiyorum. Eşimle aram iyi, ailem çok güzel destek oluyor. herkes bana karşı çok ilgili ama ben bebeğimle aramdaki bağı bir türlü kuramadım 2 aydır. Hep böyle mi olacak? Ya o da beni annesi gıbı kabul etmez, güvenmez veya sevmezse? Çok zor, çok yıpratıcı. Bilemiyorum umarım düzelir.. Gün geçtikçe kendime olan nefretim de büyüyor bu olanlardan dolayı..

