bebeğinize hemen alışabildiniz mi

Bence önce bebeğinle tek kalmalısın bi hafta zor bi sürece giriyosun alıştıgın için fakat sonrasıda kimseye vermek baktırmak istemezsin :) benimde aynı şekildeydi beni bianda tek bıraktılar ben bebekten daha cok aglıyodum beraber tek kalıyoruz diye sonra bana bakarken gülücükleri dokunması derken bianda aşık olmuşum gibi hissettim. Bu lohusalıktsn kalma bi depresyon oluyor yardımdan sonra çogu kişide var bu çevremdede üzülme yani

Bak.simdi bende ilk hafta çok zorlandım hatta 10 gün hep sorguladim acaba erken mıydı neden şimdi oldu tüm özgürlüğüm bitti gibi gibi seyler düşündüm çok.ama.cook zorlu no.dogum sürecim oldu hemen arkasından annemin gitmesi gerekti yanlız kaldım çok.zorladim ama şimdi gözümden sakiniyorum bence bebeğinle yanlız kalmalisin onun sana ihtiyacı var senin de ona onun kokusu gülüşü olmadan nasıl yaparsın senin canindan bir parça çok seviyorum oğlumu sürekli onu ne kadar.cok.sevdigimi.dusunuyorjm bazen göz yaşlarım düşüyor. onun yanağına rabbim beni seninle.sinamasin diyorum çok küçükler ve çok.guzelleer rabbim kimsenin kucağını boş birakmasin ve sana da anneliği hissettirsin

Bence bi uzmana danışın destek alın burdan olmaz

Kac yasindasin

@******* tek kalma durumum çok zor çünkü iki tarafa da çok yakın oturuyoruz ben istemesem de gelirler. Gelmeyin ben bakacağım diyemem sanırım

@******* nın annesi Burcu 28

Canım biz 5. ayın içindeyiz bende de devam ediyor çocuğumu sevmemek değil ama anne değilmişim gibi hissediyorum. Hamileliğim çok güzel geçti bebeğimi bir an önce kucağıma alıp sevmek istiyordum.onunla ilgilenmek her anında yanında olmak istiyordum çünkü ben annesiz büyüdüm en ihtiyacım olduğu anda yanımda annem yoktu onunda ben gibi olmasını istemiyordum. Ama doğumum ani oldu sıkıntılı bir süreç yaşadım gerçekten alışmaya çalışıyorum. aslında alıştım bebeğimle 1,5 aydan sonra kendim ilgilendim. Başlarda çok zorluyordu sürekli ağlıyordu ve çok hasta olduk ikimizde ama şu an bebeğimle çok rahatım bazen ev işleri yapıyorum bazen yapmıyorum görümcem yardım ediyor. Ben bebeğimle oynuyorum ona şarkılar söylüyorum yıkamak harici diğer bütün şeyleri kendim yapıyorum ki hem bebeğime alisayim o da bana alışsın diye. Sende öyle yap canım yoksa çok zorlanırsın. Emin ol yalnız değiliz bizim gibi olan çok kişiler var ama kimse belli etmiyor. Ve zamanla olacak şeyler bunlar sabır et bebeğinden keyif almaya bak umutsuzluğa kapılma sakın yoksa bebekte etkilenir senden hiç alışamazsın anneliğe..

Valla ilk zamanlar bende bişey anlamadım evin içinde sürekli vızır vızır birileri var emzirmeye bile adapte olamadım iş yapıolr sağolsnlr ama esyalarmım yeri değişip düzenim bozuldkca daha da rahatsz oldm kontrol gtti sanki evimin 17. Gün de ben artk yalnz kalabilrm dedim alışmam lazm dedim tamm dediler gelmediler ondan sonra birlkde vakit geçirince anladım gözümn içine bakması beslerken kurduğmz temas elini tuttm hep saçlarnı okşadm birlde uyudk seni anlıyorm ilk zamanlar sanki yan komşu ödünç bırakmş birazdan gelip alcakmş gibi aşırı emanet hissediyordım suan onsuz wc bile gitmiyorm hep gözümn önünde en en en kıymetlim zamanla geçecektir bence yalnız kalmalısın bebeğinle

Anneni ve kayınvalideni evden gönderip o masumun yüzüne bakıp sana muhtaçlığını görmeni sağlamak tek tavsiyem olur... İsteyipte çocuk sahibi olamayan nice kadın var bol bol şükür etmelisin arkadaşım bence...

Sorunun cevabı yazdıklarının içinde zaten canım sürekli birilerinden destek aldığın için bu durumdasın bence biran önce kendin bebeğinle ilgilen uykusuz kal ne bileyim yorgunluk hisset ki annelik duygusunu anla kaynanan annen baktığı sürece işin yaptığı sürece bu süreç uzar ben dopum yaptım 2 gün annemde kaldım sezeryanlıydım bebekle annem ilgileniyodu çok rahatsız oluyodum sanki ben doğurmamışım gibi yabancı geliyodu bebeğim hemen eşimle bu durumu paylaştım farklı şehirde yaşıyoruz zaten toparladık eşyalarımızı direk evimize geldik eşim ben ve bebeğmiz yalnız kaldık yoruldum uykusuz kaldım yeri geldi ağladım ama tek güzel yanı anne olduğumu hissettim

Kesinlikle bebeginle bas başa kalmalisin surekli onlarda bebekle ilgileniyordur. Size fırsat bile zor geliyordur bence. Torun cok sevilir çünkü.

Canım çünkü senin kadar olmasa bile çok iyi bakacak insanlar var çevren de onlara güvendiğin için bu rahatlığın ondan ama onlar gidince tüm sorumluluğu sen alacaksın ve o zaman bir arkadaşın da dediği gibi başka kimsenin ilgilenmesi istemeyeceksin ben ilk defa dün bebeği kayınvalidem de bırakıp dışarı çıkma ihtiyaçları vardı almak için içten içe kıskandım yani ve ilgilenecek ler diye

Ben de ilk kucağıma aldğmda güya o annelik duygusunu hissedecekmişim zannediyordum. Ama olmadı. Hiçbir duygusal bağ hissetmedim. Şimdi dha yeni yeni zamanla hissediyorum

Yani anneniz ve kayınvalidenizin çocuğuymuş gibi olmuş o yüzden sanırım. Ben 6. Günde yollamıştım annemleri ilk çocuğım olmasına rağmen alışabilmek için. Ütümü de kendim yapıyorum yemeğimi de yani o çocuk benim çocuğum bana ihtiyacı var diğer insanlara değil. Ben kızım 3 aylıkken her şeyinden keyif alıyordum kendim ilgilendiğim için kendi çocuğumla. Keyif alıcak bir zaman geçirmiyorsunuz anladığım kadarıyla çocuğunuzla,sevemiceğiniz bir çocuğu neden dünyaya getiriyorsunuz yazık çocuğa çocuğun babasına. 3 aylık olmuş bebeğiniz ve sevememek çok kötü diyorsunuz bence çocuğunuza zaman ayırın ilerde pişman olursunuz bu yazdıklarınıza

@******* merhaba süper güçlü anne. Öncelikle sizin gibi olan annelere özeniyorum ve takdir ediyorum. Umarım kızınız bir gün anne olduğunda benzer şeyleri yaşamaz. Çünkü kendi annesi biraz önce acımasızca başka bir anneyi eleştirdi üstelik olumsuz bir şey yazmayın diye ricada bulunduğu halde. Teşekkürler

@******* acımasızca eleştirmedim,siz acımasızca bir şey yapıyorsunuz çocuğunuzu kendinizden mahrum ediyorsunuz. Kötü bir şey yazmadım pişman olmayın dedim ilerde eminim olursunuz çünkü insan içinden bile düşünse bir şey niye öyle dedim diyor kendi kendine. Umarım yaşamaz derken Yaşar görürsünüz der gibi oldu bu,buraya bir şey yazıyorsanız cevaplara da açık olmalısınız değilseniz yazmamalısınız.

@******* ayrıca ben süper güçlü anne olduğumu söylemedim her annenin olduğu gibi bir anneyim,olması gerekeni yapıyorum elimden geldiğince

Seninle aynı durumdaydım lohusa depresyonunu da en agir.sekilde yaşadım ve yasattilar malesef hatta biri gelip evet tamam yeterince baktınız aftik biz bebeğimizi alalım şaka bu senin bebeğin değil demesini bekledim o kadar zor günlerdi ki ama ben tek başımaydim arada kaynanamla annem gelip gidiyolardi ama kimse bana aylarca bakmadı keşke baksaydilar belki o kadar ağır depresyon geçirmezdim 2 ay geçti 3. Ay yavaş yavaş alıştım bebeğimi bebek arabasına koydum aldım.mutfakta yemeğimi yaptım uyku saat düzenini kurdum zamanla ona alıştım evet bana da o annelik duygusu yuklenmemisti sanki başkasının çocuğuna bakıyor gibiydim ama şuan canımdan bı oarca olduğunu bı yeri agridiginda daha iyi anlıyorum sende zamanla bence alisacaksin :) kendini üzme elbet geçecek bugünler

@******* böyle bir şey duymaya çok ihtiyacım vardı çok çok nasıl kalbime dokundunuz bir bilseniz. Allah razı olsun beni ferahlattiniz Allah da sizin sıkıntınızı feraha erdirsin ne diyebilirim.. çok sağ olun

@******* Ya ben dogurdugum an eee hani dedim içimden hani o muhteşem annelik hissi o arkadaşlarımın ballandira ballandıra anlattigi doğum sonrası gözyaşlarını tutamadim çok mutluyum anları hani nerede diyorum evet birçok anne bence tüm bunları yaşıyor ama asla çevre ne der korkusuyla evet annelik çok güzel yorukuyoruz evet tatlı yorgunluklar diye salliyolar bence evet çok güzel gülüyor muhteşem dünyalara bedel ama 10 saat aralıksız uyumakta çok güzeldi arkadaşlarla plansız bulusmakta çok güzeldi eşimle sarılıp film izlediğimiz zamanlar da çok güzeldi evet çocuğumda çok güzel ama ben hiç o diğer anneler gibi olamadım ben eski hayatımı çok özlüyorum ama bebeğimle de.yasamaya alıştım artık onun bana muhtaç olduğunu biliyorum o dünyaya gelmek istemedi ki ben çok istedim onun gelmesini o yüzden geçiyor bı gülüyor eski hayatını izlemenin yanında gelecek hayatında onunla hayaller kurarsan daha güzel geciyor günler

@******* yazdıklarınızin hepsini birebir yaşadım yaşıyorum. Doğduğunda dedim ya doğduğunda kucağıma alacağım ve hemen seveceğim diğer anneler gibi. Olmadı. Belkide bu beklenti içine girmeseydim olacaktı. Sosyal medya annelerinin bu kadar göz önünde olmasından kaynaklı oluştu bu beklenti. İnşallah sizin gibi bende şifa bulurum. Tekrar çok teşekkür ederim

Lohusalik depresyonu artı sürekli destek almaktan kaynaklanıyor senin görevini başkaları yapıyor sana gerek kalmıyor. Bende annemin evinde kalırken böyle diyordum acaba olmasa daha mı iyi olurdu annelik bana göre değil miydi? Gezmek istedim çocuk var eve dön yıl dönümüz bile gecisti gibi oldu ama çocuk büyüdükçe koynuna alıp uyudukca daha iyi anlıyorsun herşey bı yana o bi yana ne zaman kendi evime geçtim anne olmuşum gerecekten ben diye fark ettim biraz yardımların kesilmesi lazım biraz koynunda uyut kokusunu çek. Bilimsel olarak bile annelik iç güdüsü diye birşey yok yani her kadına doğum yapınca bı gudu yüklenmiyor bu dediklerini çoğu kadın yaşıyor ama toplum baskısından dile getiremiyor. Sadece bastırıyor. Zamanla alışıyor herkes yani normal ve geçici çok sorgulayıp kendini üzme.

Canım bende aynı sorunu yaşıyorum sükürsüzlük değil bu kendini suçluyorsun benim gibi benim 70 gün yogun bakımda kuvezdeydi ölüm kıyısında zorlu savas verdik ne doğumda kucağıma aldım nede 12 gün boyunca yüzünü göstermediler ikimizde enkazın altından çıktık ne anne oldugumu bildim nede lohusaligimi keyfini çıkardım şuan 1 ay oldu evde seviyor muyum sevmiyor muyum bende bilmiyorum oğluma her baktığımda yarım kalan hikayeyi okuyor gibi oluyorum bende eşimden ailemden ev işleri veya herseyde destek alıyorum uzun süre bebeğimle vakit geçirmek alışmak ama bu soruları asamiyorum kızımda da aynı sorularla büyüttüm ama şöyle düşündüm sevmesem neden tırnağına taş değse ilk benim canım yanar bu güçsüzlük değil önerim psikolojik destek al şuan bende alıyorum ve tavsiyem tentene temas yapın bende yapıyorum ve evde tek bebeğinle vakit geçirmen çok önemli şuan ailem desteği almıyorum eşimden sadece destek alıyorum psikolojik danışmanım önerisi şuan bu sorulardan kafamda eseri kalmadı