boşanma kararı 😓
normalde aile içi problemlerimi çevreden korumaya çok önem veriyorum. kendi aileme bile anlatmıyorum. o yüzden sadece burda siz sanal dostlarımla paylaşabiliyorum. affınıza sığınarak derdimi dökmek istiyorum şurda... eşim normalde çok iyi, merhametli, düşünceli biridir. ama oğlumuza alışamadı bir türlü. şımarık misafir çocuğu gözüyle bakıyor oğluna. herşeyi denedim, aktiviteler yapıyorum, ama oğlum büyüdükçe eşimin inatçı tavrı da şiddetlendi. çok bağırıyor, inatlaşıyor. mesela yasak olan bişeye dokununca son ses bağırıyor ve gelip çocuğun kollarını kitliyor şimdi yap bakalım diyor, çocuk çırpınıyor bırak diye. bez değiştirirken asla yerinde durmuyor oğlum, eşime az yardım et oyna oyala diyorum o da çocuğu tüm gücüyle sıkı bastırarak tutuyor, yatacaksın, kıpırdamayacaksın, sabretmeyi öğreneceksin diyor, yapma diyorum o zaman kendin hallet diyor gidiyir. ben bunu şiddet olarak görüyorum. oğlum babasını sever, ama bilinçaltında travma kalmasından çok korkuyorum, babasından nefret etmesini istemiyorum. babacıydı, şimdi anneci oldu, babasından tırsıyor. bak naptın çocuğu senden soğudu diyorum, öyle olsun korksun şımaracak yoksa diyor. ya bu 9 aylık bebek daha, dünyayı yaksın yine hakkı var, şımarıklıktan ne anlasın bu ayda çocuk. dün geç yattı eşim, çocuk 9da yatıp sabah 8de kalkıyor, kalkınca beni beşikten çıkar diye mızmızlanıyor. gece 6 defa uyandı, ben hiç uyumadım zaten, mızmızı duydum ama kalkmakta zorlandım, şimdi ha şimdi kalkacam derken birden eşim yataktan fırladı ve çocuğu alıp silkeleyip beşiğe geri attı. çocuk neye uğradığını şaşırdı. hemen müdahale ettim acil evi terket büyük kavga çıkmasın, kaybol işine git hemen dedim. ters ters hareketlerle giyindi çıktı gitti. uzun uzun düşündüm boşanmaya karar verdim. ileride olacaklardan korkuyorum çünkü. çocuğumu hayat partnerime satamam açıkçası. benim eşim olsun diye oğlumun psikolojisi berbat büyüsün istemiyorum. çocuğum babasız büyümesin diye de böyle ortamda yaşamak istemiyorum, babasının yanında şiddet görüp psikolojik sorunlarla büyüyeceğine bir tarafı eksik olup normal büyüsün. hangisi daha mantıklı bilemedim ya, kendim babasız büyüdüm, hayatımın en büyük boşluğu bu, çocuğuma bunu yaşatmaktan da korkuyorum. eşimi arayıp boşanmaya karar verdiğimi söyledim, çok acil bir karar olmadı mı dedi. öyle mi oldu gerçekten bilemedim. öfkeyle mi karar veriyorum ya da... sağlam düşünemiyorum duygu karmaşası yaşadığım için kızlar. fikriniz nedir? uzun oldu hakkınızı helal edin 🌸

