böyle eş düşman başına
gerçekten çok yoruldum. nasıl davranayım, nasıl tepki vereyim bilmiyorum artık. evimizde tahta kurus var ve ne kadar ilaçlasakta bi bitmediler. neyse ev buldum taşınmak için başka çare yok küçük bi bebekle sabahlara kadar uyumuyoruz. bu arada yurt dışında oturuyoruz sadece dayım ve eşi var yakınımda. evi buldum konuştuk anlaştık, evi temizledik, şiçdi sıra taşınmada iki gündür şimdi gelcem 1 saate gelcem diye diye beni oyalıyor. insan bu kadar vicdansız olurmu ya o böcekler ısırıyor küçük bebek uyuyamıyor kaşınıyor ama beyefendi kendisi dayanamadı geçen arabada yattı. herşeye tükürüp gitmek istiyorum ama gidip napıcam babamın durumu yok, benim bi mesleğim yok nasıl bakıcam diye düşünüp duruyorum. ellerim kollarım bağlı. sinirden boğazıç şişti artık yutkununca hissediyorum. insanın hiçmi merhameti olmaz hiçmi vicdanı sızlamaz. benim elimden gelen evi bulmak temizlemek falandı yaptım gerisi sende diyorum tamam diyor deliricem

