dert postu
koskoca şehir de yanlızım sadece 24 aylık kızım var insan bazen bı tatlı sohbet arıyor ne bilim nasılsın oturalım konuşalım istermisin denmesini istiyor ama yok ailem uzakta telefonla sürekli konuşuyoruz ama olmuyor ki yüzyüze şöyle gülerek yada ağlayarak sohbet istiyorum psikolojim bozulacak iyice eşim zatrn işi dolayısıyla hiç göremiyorum yüzünü eve gelince yorgun oluyor direk uyuyor onada bı şey diyemem yazık Zatn iş stresi hep bazen kızıma çok sinirleniyorum kızıyorum sonra ağlıyorum ben oda bana bakıyor gelip sarılıyor anne diye biliyorum aslinda şükür etmeliyim evimdeyim sağlıklıyiz ediyorum da Zatn çok şükür her halime ama ne bilim siz anneler anlarsınız beni helede gurbette tek başına olanlar hiç kapısını eşinden ve kargodan başka calmayanlar özellikle sürekli ayını döngü ev iş çocuk hiç kendime vakit ayiramiyorum kitap vs okumak istiyorum bı gün okuyorum diğer günler yine aynı olmuşum kendimi çok suçluyorum galiba ben kendim çok beceriksizim bı çocuğa bakamıyorum gibi geliyor oturduğum yerde halen şikayet ediyorum ne bilim öyle içimi dökmek istedim uzun oldu kusura bakmayın 😞😞

