dertleşme
iki yıl önce ikizlerimden oğlumu kaybettim öyle büyük bir acıydı ki hala sızısı geçmedi Allah kimseye yaşatmasın lohusalıkta beraber o kadar derin bir depresyona girdim ki hiç hatırlamak istemiyor o günleri kayınvalidem yanımıza geldi güya yardım edecek tüm gün TV izler gezer otururdu bir tencere yemek yapmadı kızım kolikti geceleri uyumazdi tüm gece ayakta geçerdi üstüne bir de çalışıyordum asla bir yardımı dokunmadı ikinci cocugumda doğumdan bir ay sonra geldi torunlarını görmeye tüm gün surat asar hiçbir şeyini eksik etmem üstünü başını alırım sevdiği yemekleri yaparım eşimin hatirina çünkü başka çocuğu yok esi de yok üzülmesin kendini eksik hissetmesin diye elimden geleni yaptım ama asla kıymet bilmez nefret ediyor benden o kadar yaparım asla eline sağlık demez hatta evladımı kaybettigim dönemde ne kadar çok abartiyorsunuz herkes evladını kaybediyor ne var demişti daha bir sürü şey işte ben Allah rızası için yapmaya çalışıyorum ama hiç içimden gelmiyor iyi niyetimi hak etmiyor huzurumu bozması da cabası insanlar neden boyle anlamıyorum

