dertlesme
Bazen düşünüyorum da o kadar yapayalnızım ki . Bi derdim olduğunda anneme babama açamıyorum eşimden sogurlar diye . Kardeş lerimin kendi derdi gücü var . Evlenince samimi arkadaşlarla eskisi gibi değilim pek bisey paylaşamıyorum. Bi sıkıntım olunca buraya koşuyorum. Kiminiz çok güzel yorumlar yapıyor kimi lincliyor önemli değil. Eşimle çok tartışıyoruz anlaşamıyoruz çok zıt karakterleriz evet başlarda bu iyi bisey gibiydi tamamliyorduk fakat şu an çocuğumuz var her tartışmada yüzümüze bakıyor öylece. Öyle seviyesiz büyük kavgalar degil şiddet vs yok fakat ben çocuğumun şahit olmasını istemiyorum. Travmalarimizi ona aktarmak istemiyorum . Çok yoruldum ben böyle böyle bitip tükenecek birgun biliyorum . Rabbım bebeğim için ne hayirliysa ne doğruysa bizim için de tabi onu nasip etsin . siz neler düşünüyorsunuz peki çok mu duygusalim yoksa normal mi bu düşünceler

