düşünmekten uyuyamıyorum.
kizlar çok çok mutsuzum. çevremdeki herkes beni yargılıyor. yada ben öyle hissediyorum. eşim de dahil herkes değişmem gerektiğini söyleyip duruyor. paratavatsizmisim çok konuşur musun hep kendmi haklı gorurmusum vs vs. ama nasıl yapacağım konusunda hickimseden destek göremiyorum. inanın bende çok istiyorum.. haksızlık gördüğümde susamiyorum. yada birisi birseyi yanlış yaptığında söylemeden edemiyorum. yanımda birini kotuleyip daha sonra kotuledikleri kişilerle samimi olmalarına dayanamıyorum. söylediğimde ise ben suçlu oluyorum. ben keşke herkes benim gibi olsa ben. karşıma da bnm gbi insanlar çıksa diye dua ederken meğerse insanlar benden ne kadar da rahatsizmis. bu şekilde devam edersem yalnız kalacağımı soyleyip duruyorlar. ama nasıl yapılan nasıl degisucem bilmiyorum.. bu gece bunlarla yuzlestim ve kalbim çok kırıldı. dayım ve yengem üzerime çok geldi ve eş isim hiçbir şekilde ses çıkarmadı tokat yemiş gibiyim. onlar gidince de direk gitti yattı. ağlayacak duruma geldim. en azından oturup konuşalım bir yol gostersin istedim ama olmadı. ne yapıcam ben.

