Evcil hayvan kaybı (kedi)
12 yaşında 21 Aralık'ta kaybettiğim,sokaktan 5 yaşında alınan kedi sahibiyim.Şu anda lohusalığın 37. günündeyim ve 40 haftalıkken doğum yaptım.Lohusalığımın ilk haftası kedimin kemik kanseri olduğunu öğrendik (öncesinde mama ve yemek yememeye başladı) ve sağ ağız kısmında kist varmış,karaciğer ve böbrek sorunları vardı ama genel olarak sağlıklı bir kediydi. Son iki haftasına kadar serum ve sıvı mama takviyesi aldı veterinerde bir hafta yakalık kullandı.Ev içinde uyumamaya,saklanmaya başladı. 16 Aralık 'ta başka veterinerle anlaştık ameliyat için tomografiden anesteziden çıkamayabilir dendi imza bile alındı oradan çıktı. Serum değerleri artırdığı için başka profesör 20 Aralık'ta ameliyatı yapmayı kabul etti ve ordan 2 kere kalbi durmasına rağmen uzun süreli ameliyattan.Yoğun bakımda kaldığı yerde ameliyattan 20 saat sonra durumunun kötüleştiği haberini aldık ve 2 saat sonra vefat etti iki kez kalbi durmuş ikincisinde küçük kalbi dayanamamamış.Cenazesini aldık,kistten kurtulmuş yüzü ve temizlenmiş, rahatlamış haldeydi (ağrı kesici aldığı için canı acımamış şükür ki)e koku falan da yoktu.Onu toprağa koydum,hayvan mezarlığında yer bulduk başında dua ettim.Kızımı kurtarmak için çok araştırdım ne yapabiliriz diye ve veterinere bile üç haftalık lohusalık haftamda yalnız ve ilgisiz bırakmadım ben de gittim, son günü bile kucağımdaydı.Üç yıllık süremde ailemden uzakta ve yeni geldiğim şehirde derdimi anlattığım,bolca zaman geçirdiğim,hamilelik döneminde desteğim olan özellikle sancılarımın arttığında bunu hisseden ilk o eşim uyuyordu o sırada. Doğumdan sonra ailem geldi ve bu sürede kaldılar şu anda anneannem var ve kayınvalide ve kayınpederim sık sık gelmekte yalnız değilim.Eşyaları yerinde duruyor hala değiştirmedim.Üç haftalık heyecan yerini üzüntüye çevirdi.Herkes bebek var dedi ama onun yeri başka,oğlumla büyüyecek oyun oynayacak demiştim ama olmadı.Çok çabaladım,er şeyi elimden geldiğince yaptım ama olmadı yokluğun acısı başka.Canım hala yanıyor hala genel olarak her ölüm haberinde böyleyimdir gerçi kendini kaybolmuş hissederim insan hayvan farketmez. Sadece paylaşmak istedim içimden.Bu durumu yaşayan var mı ya da kedi bu önemli değil diyen de çıkabilir tabi hepsine saygım sonsuz.Yazı uzun okuyana da ayrıca teşekkürler...

