genel içimden geldi...
bundan 5 yıl öncesine dönüp bakıyorumda sanki hiç bir dünyam yokmuş gibi geliyor çalışıyordum tamam hiç üzülmüyordum tamam hani içimizde saklı hiç büyümeyen bir kız çocuğu olur yaa o vardı kendimi mutlu eden biri vardı ama en değerli şeyi tatmamıştım onun içinde bana herşeyim var gibi geliyordu ama öyle değilmiş. 5 yılda çok kazık yedim çok üzüldüm ağladım içimdeki o mutlu küçük kız çocuğunun yaşama hevesini aldılar ve öldürdüler yaşım 30larda ama sanki 90 gibiyim çöktüm bittim bazen neden varım diye sorguluyorum kendimi ama sonra bir bakıyorum diyorum ki şu son 5 yılda en iyi en güzel en mutlu hayatım oğlumla kızım iyi ki geldiler bana yoldaş oldular acımı mutluluğumu üzüntümü yıpranmışlığımı yorgunluğumu ağlamalarımı hep birlikte yaşadık o yüzden iyi ki var evlatlarım onlarla yeni bir hayat kurdum ben sadece onlarla...

