Günaydınlar
Dün biraz sorumda yer vermiştim. Eşimin birine baktığını kuruyor ya da yanlıs anlıyorum. Arada eşimle tiyatroya gideriz,birbirimize zaman ayırmak adına. Dün orada göbeği açık giyinmiş bir bayan vardı baktı ya da ben öyle gördüm. Hemen yargısız insafsız kavga çıkardım,salonu terk ettim,zaten tiyatro konusu saçmaydı aldatma vs. Eşim komedi diye almıştı,marifet gibi sahnedeki herkes gülüyordu çekilenlere. Bir tek ben gülmedim,aldatılmak komedi de olsa iyi bir sey değil bence. Dün yolda eşim çılgına döndü ağlıyorum diye. Babanı arıcam gelsin alsın ben bu cocukluklara gelemem yapmadığım bir sey için beni suçlayamazsın dedi kimse vazgeçilmez değil dedi ne sen ne de ben dedi. Sonra yumuşadı durum,sarıldı özür diledi. Ama bana dedikleri aklımdan bir an olsun gitmiyor bir daha yaparsan boşanırım dedi sokak ortasında kavga dedi. oysa ben sokak ortasında sadece ağladım bağırmadım Bile. Yaşama hevesim artık kalmadı,devam etsek bile bu lafları diyen bir adam eninde sonunda bırakır. Ortada çocuk var en çok o üzücü ailemde sahip çıkmaz. Psikolojim çok bozuldu napıcam bilmiyorum,siz olsanız napardınız ?

