gurbet
kızlar aglayarak yaziyorum. is sebebiyle ailemden uzaktayiz 1 aydir onlarin yanindaydim dun gece geldik bugun de esim nöbete gitti 5 aylik oglumla kaldik. resmen duvarlar ustume geliyor ailemi simdiden cok ozledim tek basina olmak, calacak bi kapinin olmamasi cok zormus. memlekete gitmek cok guzel ama donunce ayrilik psikolojisinden çıkamıyorum durup durup agliyorum konusup annemi de uzmek istemiyorum paylasacak baska kimsem de yok ben de buraya yazayim dedim

