İçimi dökmek istedim..
İlk çocuğum,ilk anneliğim ve ilk tecrübesizliğim.. Herşeye çok yabancıyım. Yıllardır yaşadığım şu ev bana çok yabancı. Annelik zor bir işmiş,insan yaşamayınca bilemezmiş.. Şu süreçte en çokta birilerinin yanımda olmasına ihtiyacım varken,akşamın bu saatlerinde,ağlayan çocuğuma çaresizce bakıyorum. Keşke yanımda biri olsaydı ve omzumdaki yükü biraz paylaşsaydı. Keşke birileri "sen biraz dinlen biraz da biz ilgilenelim" deseydi. Keşke birileri "acıkmışsındır sana yemek hazırladım" deseydi. Yakınlarıma,dostlarıma,akrabalarıma en çok ihtiyaç duyduğum şu zamanda,yanımda kimsenin olmaması beni üzüyor. Çocuğum büyüyecek elbet,bu zor günler geçecek sonra kapıma " torunumu sevmeye geldim" diyecek olan insanlara iki çift lafım olacak.

