içimi dökmek istiyorum çünkü ben toparlamayı beceremiyorum..
19 yaşında anne oldum 20 yaşında doğurdum 22 yaşıma gireceğim mayısta ve şuan oğlum 1,5 yaşında nerdeyse. Eşim çalışıyor ben hep evdeyim klasik hikaye işte. fazla arkadaşım yok bir kaç kişiyle görüşüyorum sadece görüştüğüm kişilerde bana asla aile hayatını kötü olarak yansıtmaz herkes çok mutlu rolü yapıyor yada ben kendimi kandırıyorum. eşim asla bana destek olmuyor ve oğlum hiperaktif yani tv ünitesinden yemek masasından mutfak masasından komidinlerden koltuk tepelerinden asla inmez düşecek korkusuna panik atak oldum çünkü düşerse suçlusuda sorumlusu da benim . eşim yarım saat bile ilgilenmiyor oğlumuzla günde oyun falanda oynamıyorlar işten gelir sever bitti onun kafası eve ekmek getiren benim sende görevini yap bu çocuğa bakmak senin görevin eşşek gibi bakıcaksın bakmayacaksan git ben ona bakacak birini bulurum diyor bana. şikayet etmeyeceksin diyor. Bugün iki kez düştü evde curcuna yaşandı resmen. suçlu hep benim ben yokmuşum gibi davran dedi bana. oğluma normalde kolay kolay cidden kızmam bugün sesimi yükselttim ciddi manada hatta 2-3 gündür sabrım çok sınandı yani bebek farkındayım bunun bilincindeyim ama hem hastayım hem oğlum hasta üstüne regl oldum ev işi yemek çocuk bitmiyor . çok yoruluyorum psikolojik olarak sosyalleşmek çocukla bir here çıkmak benim için hayal oldu insanlarla konuşuken karşımdaki kişinin benim yerimde asla olmak istemeyeceğini düşünüyorum mesela beni saf gibi gördüğünü düşünüyorum. kafamda türlü şey var enerji denilen birşey yok artık hayat bitmiş gibi hissediyorum klişe oldu biraz ama napacağımı bilmiyorum açıkçası yan tarafımızda eşimi akrabaları var bana söylediği herşeyi eminim duymuşlardır dedikoducunun önde gideni zaten o kişi birde bunu düşünüyorum

