Ben kendimi bildim bileli çocuklarla bebeklerle öyle çok oynayan biri değildim şimdi kendi bebeğimle oynayacak enerji bulamıyorm kendimde ,lütfen beni yargılamayın nasıl annesin felan dıe tv açık oluyor bebek bakıyor yada ben telefona bakıyorm yarım saat dolu dolu oynasak sıkılıyorum bebeğime çok üzülüyorum onu güldürememek beni kahrediyor bana bir akıl verin kızlar 🙁
Yargılanacak bir durum yok zaten ortada bence. Kendi önerilerimi yazayım. Ekran ilk 2 sene özellikle açılmamalı zararlı. Tabi ekran açmıyorken yanında telefona da bakmak doğru değil. Bebeğiniz 8 aylık gelişimi için oyunlar üretebilirsiniz, egzersizler yapabilirsiniz fiziksel gelişimi için önemlidir. Aslında temizliği bile kendinize eğlenceli hale getirebilirsiniz. Bir yerden başlayınca gerisi o kadar kolay, eğlenceli ve güzel ki bence üzülmeyi bırakıp bir adım atın derim ben. Bizim elimizde olan durumlar bunlar çünkü.
Benim kızım şuan 1 yaşına giricek şuan daha farklı aktiviteler yapıyoruz ama o aylar da zeka kartları almıştım parmak kuklaları almıştım su oyuncakları almıştım parmak kuklalarıni ben konuşturuyordum o gülüyordu bana su oyuncaklarını aynı şekilde konuşturuyordum kase nin içine suyun içine koyuyirdum oyuncakları Beraber ellerimizi sokuyorduk suyun içine
Ya bizim şimdi şöyle bir problemimiz var Sobalı ev havalar soğuk oturma odasında yatıyoruz ben açmasam eşim açıyor illaki ,biliyorum bunlar bahane inşallah düzelirim
Aslında bunun sebebi içsel travmalarınız ve içinizdeki çocuğa olan küskünlüğünüz, içinizdeki o küçük benliği kabullenemeyişiniz.. bu cümleler bu ruh hali bana o kadar tanıdık ki.. ben de kendimi bildim bileli asla çocukları seven biri olmadım. Sevmek bir kenara devamlı yargılayan biriydim. Ve sonuç anne olunca da değişmedi. Annemin yaptığı gibi çayını bilgisayarını vs alıp bir kenara oturarak anne olunabileceğini, anne olsam da bütün geceler kesintisiz uyuyabileceğimi, ben neyi ne zaman istersem o zaman yapabileceğimi falan sanıyordum. Tıpkı annem gibi. Hiç sorun çıkmasın. Oğlum hiç ağlamasın benden hiçbir şey beklemesin bi köşede kenarda oynasın bana bulaşmasın istiyordum. Ama tabiki de böyle bişey olmadı. Ben böyle düşünüp oğlumdan kaçtıkça o ilgisizliğin verdiği duygu yoksunluğuyla daha da mızmız oldu. Daha da eteğime yapıştı. Bir çay içemez hatta tuvalete bile tek gidemez olmuştum. Ben bir de tv açmıcam diyen bir anne olduğum için 7/24 bitişik ikiz gibiydik. Haliyle tüm günü sinir stres içinde geçiriyordum. Yapmak isteyip yapamadığım işler, okumak isteyip okuyamadığım kitaplar, hatta nefes dahi alamıyor oluşum beni inanılmaz bunaltıyor ve sinirlendiriyordu. Ve bunun sebebi olarak da ben oğlumu görüyordum. Çünkü o bu kadar mızmız bir çocuk olduğu için ben bütün rahatımdan olmuştum. Bana göre tek sorun oğlumdu... Ama değilmiş..
sorun benim içimdeki o küçük çocuk Betüle olan duygusal uzaklığım ve geçmiş travmalarımmış. 1 seneden uzun süredir bağ odaklı çocuk dostu bir psikologtan seans alıyorum. Ve o eski Betüle nazaran şimdiki Betül o kadar değişti ki.. düşünce yapısı tamamen değişti.. içindeki çocukla barışmaya ve onu duymaya başladı. Ve bunların tezahürü olarak da oğlumla saatlerce of yeter artık demeden vakit geçirebiliyor ve bundan mutlu oluyorum. Henüz sürecim tamamlanmış değil. Belki de önümde daha uzun zaman vardır ama şimdiki değişim bile kayda değer 🌼 ve kendimden yola çıkarak size de en kısa zamanda bağ odaklı çocuk dostu bir psikologtan seans almaya başlamanızı tavsiye edebilirim. Çünkü bunu hem siz hem içinizdeki çocuk hem de bebeğiniz sonuna kadar hakediyor 💕 eğer konuşmak dertleşmek isterseniz de yardımcı olmayı seve seve kabul ederim güzel anne 💕
Ayy canım ne kadar da güzel açıkladın herşeyi🌸içimi okudun resmen Allah razı olsun bende farkındayım yanlış giden gidişatın bebeğime yetmek istiyorum yapamıyorum tek başımada başaramayacağım gibi duruyor 😇
Elika Bebek topluluğu
