konu dışı...

Kesinlikle ben şiddet olan bir evde büyüdüm mesela keşke annem ayakları üstünde dursaydı ve ayrilsaydi diye düşünüyorum ama 3 çocuk var ailem yok kim sahip çıkar diye beklemiş ve çok zor şeyler yaşadı hepimiz gördük insan için büyük travma benim ve abimlerin öfke kontrolü yok...ben sakinligimi korumayı öğrendim bununla baş edebiliyorum ama bazıları bunu yapamayabilir...Bir sürü verebilcegim çok örnek var aslında ...Ama cidden şiddet olan evde yetişen çocuklar da hep bir yerinde kırgınlık kızgınlık oluyor hele ki şimdi ki nesil çok çok farklı......Ben bebeğimi düşünüyorum ve bu tarz bir durum olsa onun zarar gormemesine adıma sabretmeyi tercih etmem ...

Merhaba düşüncelerine katıldığım gibi katılmadığım noktalar da var.. Her zaman derim erkek ya da kadin farketmez kendine maddi manevi güzel bir zemin hazirlamadan evlenmesin,kişinin ailesi ona her şekilde sahip çıkacaksa evlilik adımı atsın diye,günümüzde çoğu kadının yaşadığı o kadar zor hayatlar var ki ne aile arkasında ne devlet.. Sığınma evleri öyle kolay yerler değil,şiddeti asla savunmuyorum,bazen öyle bir susuluyor ki 😞 tek olsan bi nebze,ama çocuklu bir kadin için hayat o kadar da kolay olmayacak.. Diyorum ki hem maddi hem manevi hazır olmadan kimse evlenmemeli,ya da çocuk yapmamalı.

Ayy ne güzel yazmışsın ağzına yüreğini sağlık tam içimden geçenleri dökmüşsün

@******* PreNs AnnEsi💙 fiziksel şiddet olan bir evde değilde psikolojik şiddet olan bir evde büyüdük kardeşimle. Birimiz 20’li yaşlarının başında birimiz de sonundayız. Hayatta hep yanlış yaptık sevilmek uğruna. Yanlış insanlar yanlış kararlar ve sonrası kocaman hayal kırıklıkları. Alkolik bir babayla büyümüş annem maalesef ki babamda yaklaşık 3 seneye kadar kendimi kaybedene kadar içerdi. Kendi kurduğu aileden çok içine doğduğu önem verdi hep hala da bunu yapıyor. Şimdi dönüp bakıyorum da benimde sakinleşmem hırçınlığımın gitmesi çok kolay olmadı. Evlenip çocuk olana kadar öfkeden deliye dönerdim. Şimdi erkek kardeşim böyle. Babam varken babasız büyüyorum deyip duruyor. Ve eminim ki kuracağı aile asla sağlıklı bir aile olmayacak. Demem o yüzdendir ki çocuklarımıza bunu ve bunun gibi şeyleri yaşatmaya hakkımız yok.

@******* Annesi 😊 böyle bir ailede büyüdüm ben sürekli psikolojik şiddet uygulayan bir baba ile burası benim evim benim koltuğum benim şampuanım diyen bir babayla. Asla kolay olmadı. Hala içimde affedebilmiş değilim. İç dünyası benim gibi olacak bir çocuk yetiştirmek yerine hiç yetiştirmemeyi tercih ederim. Ve evet kesinlikle bir zemin hazırlanmadan evlilik yapılması taraftarı değilim. Bu konuda çok ama çok haklısınız.

Kesinlikle katılıyorum dediklerinize insan anne olunca gerçekten degisiyormus bende mutsuz bi cocuktum cok sukur evliligimde mutluluyum allah bozmasin ama cocugumun gelecegi huzuru icin yapamacagim sey yok onu mutsuz bi aile ortaminda buyutmektense ayrilmis ebeveynin olsun

@******* kesinlikle bende öyle düşünüyorum çünkü benim gibi büyüyenler için hayat tam anlamıyla cehennem

@******* dediklerinizi anlıyorum, kendi cocugum dahil hicbir cocugun kötü bir durumda büyümesini istemem. Rabbim korusun evlatlarimizi. Ancak boşanma sonrasi süreç beni düşündürüyor. Kadina toplumda yaftalanan "dul" damgasi mesela. Çocuğun hastane vs ihtiyaclari.. Kadin çalışıyor olsa bile illa ki bir başka yetiskine ihtiyac var. Anne bu durumda aileisne de yakin oturmuyorsa daha zor. Gece birsey olsa çocuğu hastaneye götürmekten tutun, her durumda birilerine ihtiyaç var. Ben şahsen bu ikilemi hep düşünmüşümdür. Rabbim ferahliklar versin hepimize

@******* yanılıyorsunuz. Biz bu çocukları diğer yetişkinlere güvendiğimiz için mi yaptık? Siz öyle olabilirsiniz ama ben değilim. Kendim için çocuk yaptım. Yalnızca kendime güvendiğim için. Gecenin bir vakti bebeğimi hastaneye götürmek için kimseye ihtiyacım yok binerim arabama giderim arabam yoksa taksiler var. Kimseye sırtımı yaslamam Allah sağlık verdikçe her şeyin altından kalkarım. Tamamen kişisel görüşümü belirtiyorum.

@******* ben de kimseye güvenerek yapmadim hanimefendi. Bir taraftan kadınları destekler gibi görünüp burda beni yargılamaniz da ironik.. Demek istediğim şey şu, herkesin hayatı farklı, kendi penceremizden bakarak yargi dagitmak doğru degil. Şiddetli anlaşmazlık varsa, ben çiftlerin güvendikleri birkac aile büyüğüne durumu anlatıp yardim almalarını, ya da terapiste gitmelerini öneririm.

@******* Sizi şu yönden eleştiriyorum. Bir aile kurup ürediysek eğer aile büyüğüne gerek yok diyorum. Sonuçta o kapı kapanıyor ve içinde biz yaşıyoruz. Ve emin olun ki bir şey nasıl gidiyorsa öyle gidecek demektir. Hiç kimse değişmiyor. Aynen sizin gibi düşünen bir arkadaşım vardı. Aile büyükleri araya girdi hatta çift terapisi aldılar ama adam aynı bir hafta iyise diğer günde aynı. Sonuç ne oldu mutsuz bir evlilikte hapsolmak. Böyle yaşanmaz. Bu, hayatta cehennemi yaşamaktır. Annemden biliyorum henüz 45 yaşında ve hastalık hastası. Mutsuz evlilik demek ruhsal ve bedensel sağlıksızlık demektir. Ben boş keseden atmıyorum. Gördüğüm tecrübe ettiğim şeylerin izinde söylüyorum tüm bunları… Tabii kendi fikrinizi söyleyip yaşamakta özgürsünüz. Mutlu günler dilerim.

@******* Türkiyeds mi yaşıyorsunuz bilmiyorum ama inanin burada inanilmaz bir cevre baskisi var. Yani bosandiktan sonra bazen insanlari bosandigina pişman eden bir baski. Boşansa da yüzük takmak zorunda hisseden kadin duydum. İnanin, kadini ve cocugu düşünme konusunda kesinlikle sizinle hemfikirim. Ben de biliyorum psk siddetin olduğu aile ortamini,yasadim.Öte yandan, sonraki sürecin muammaligi da bir gerçek. Bu ikilemi yaşayan biri olarak yazıyorum bunlari. Ben de bol keseden atmıyorum. Bizzat yaşayan biri olarak. Allah kolaylik ve ferahlik versin hepimize. İyi günler dilerim ben de