Elika Bebek topluluğu
lütfen yargılamayın
merhaba anneler şuan bu satırları yazarken ağlıyorum, 8 buçuk aydır hergunum bir öncekinden çok çok çok daha zor tabi bunları söylerken suçluluk duygusuda hissediyorum ama gerçekten çok kötüyüm psikolojik olarak çok çok kötüyüm bebeğim her uykuya geçişte direniyor ağlıyor krizlere giriyor ,yanındayken bor koltuktan diğerine geçince ağlıyor bir iş yaparken yanıma getiriyorum kucağıma gelmek için ağlıyor hergun dışarı çıkarmaya çalışıyorum hava alsın diye çıkarana kadar kan ter içinde üstünü giydirene kadar bebek arabasına binene kadar ağlıyor sürekli ağlıyor çok fazla hareketli buda normal diyorum ama.inanjn okdrcokkk yoruluyorum bebek arabasından sarkiyor buz gibi betonda emekliler kablolar ağzında ne görse almak istiyor kucağımda durmaktan keyif almıyor sıkılıyor çok çabuk sıkılan bir bebeğim.var yemek.yediriken çok zorlanıyorum yemek.istemiyor inanjn saat e bir emziriyorum hergun gececek diyorum tadını çıkar diyorum sakjnligimi korumaya çalışıyorum ama.gelin görünce gün sonunda ben perişan. olmuşum kendime ayırdığım.bir dakikam bile yok kimsem yok eşimde gece saat 1de geliyor işten kayinvalidemler sadece bebeği sevmeye geliyorlar ama bakmaya kimse yok çok yoruluyorum yıpratıyoruz her anlamda kendimi kötü hissediyorum eskisi gibide değilim.cok kilo aldım, ve kendimi çok bakımsız hissediyorum motivasyonum hiç yok ve bunlarla birlikte maddi sıkıntılarımız var ben bir yandan kpss çalışmaya çalışıyorum ama olmuyor kaldı, 6,7 ay ve halen kitap yüzü açamadım hiç zamanım yok bu da beni çok kötü motivasyonu mu düşürüyor anlayacağınız her anlamda tükenmiş.gibi hissediyorum yinede dönüp bebeğime sarılıp öpüp kokluyorum hiç hirsey yansıtmayan.ama ben kendi içimde çok yorgun ve yıpranmış vaziyetteyim bir şey sormak için açmadım bu postu sadece içimi dökmek istedim.bilmem belki benim.gibileri vardır 😔
