Öncelikle az bir şey kendimden yaşadığım hayattan bahsedeyim. 😌 Kızlar ben 6 aylık Hamileyim. Bir t...
Öncelikle az bir şey kendimden yaşadığım hayattan bahsedeyim. 😌 Kızlar ben 6 aylık Hamileyim. Bir tane de 11 aylık kızım var. Eşim Askeri personel. 1 sene 6 aydır ayrıyız. 6 ayımız kaldı. 6 ay sonra Haziran da Batı'ya kendi evimize gidicez Allah'ın izniyle. 🤲🏻 Ben ise 1 sene kaynanamlarla aynı evde yaşadım. Arada annemlere de gittim kaldım. Artık Rahat edemiyordum kayınlarımdan dolayı. Son 6 aydır da evime geçtim. Evimde kalıyorum kız kardeşim kalıyor yanimda. Kaynanamlardann bir sokak ilerde oturuyorum. 3 günde bir anca görüşüyoruz. Kızlar benim kızım evdeyken biz bizeyken televizyonu açıyorum bakıyor odadan çıkınca arkamdan geliyor bacağımdan tutunup kucağıma gelmeye çalışıyor sürekli. 😅 İçeri giriyorum kendisi ile illa diyor ki televizyon izlerken yanımda kal. Otururum yanına bacagima yatar bana yaslanir televizyon izler. Hep yanında istiyor son 2 haftadır. Büyüdükçe devam eder mi böyle ? 😅 Diyorum ki tamam bu kız bana alışmış iyice. Ama misal kaynanamlara misafir gelince gidiyorum. Orda odaya yere bırakıyorum. Bir çoğuna gidiyor insanların dokunuyor ben sesleniyorum annem falan diye hiç bakmıyor bana ya hiç. Göz göze gelirsem bakıyor hemen yanıma geliyor. Acıkınca uykusu geldiğinde geliyor. Yoksa bir ortamda neden ben seslendiğimde bana bakmıyor ? Ya da neden evdeyken dibimden ayrılmıyor sürekli yanında istiyor da kalabalığa girince beni unutuyor. 🙄 Üzülüyorum ne yalan söyleyeyim. Beni evde umursayıp dışarda umursamayınca diyorum ki ya bir ortamda da beni bilsin istesin ya diyorum 😕 Oysa ben bir an olsun ayıramıyorum kızımı bir türlü gözümün önünden. İçeriye birine birakıpta gidemiyorum mutfağa kadar. 😕 İstemsizce bir duygu bu.

