hayatım boyunca anaç bir insan oldum. etrafımda gördüğüm bebeklerle okadar sevgiyle yaklaştım ki hepsini ayrı ayrı sevdim. içten gelen bir duyguydu bu. lakin benim 26 günlük bebeğim var ilk bebek. acil sezeryana almak zorunda kaldık. ikimizin sağlığı da iyi şükür toparladım yavaş yavaş ama beebeğime karşı tam sevgi ile yaklaşamıyorum nedenini bilmiyorum inanın. daha çok içimde bi tedirginlk korku var ek olarak azıcıkta sinirlilik hali var üstümde. bu durum geçici midir tavsiyeleriniz nelerdir normal mi bu durum üzülüyorum ona karşı böyle hissettiğim için 🥺
Lohisaliktan kaynakli olabilir. Bi anda hayatin bambaska bi hal aliyo. Duyguların bedenin karmakarışık. Kendini rahatlatacak seylere odaklan . Yorulma bebeğinle daha cok vakit gecir. Guzel seyler düşün. Sakin kalmaya çalış. Sinirlendikce sütün de azalir. Inan 3. Cocukta anca atlattim o lohusalik psikolojisini. Yavas yavas hersey rayina oturur.hele bebegin 1 ay sinra oyle bi güzelleşir ki bakmalara doyamazsin. O sinirli hallerin icin pismanlik duyarsin. Her aninin kiymetini bil cunku o kadar cabuk geciyoki zaman. Birlikte yapamadıgin şeyler icin üzülürsun..
Tabıkı gecıcı lohusalık bıtsın bak sonra sen kendıne nasıl baglanacaksın bebege ☺️ ben hıc kucagıma bıle almıyodum ve sımdi cok pısmanım bebek senın kokuna sıcaklıgına ıhtıyac duyuyo. Bende senın gıbıydım şimdi uyuyunca falan o kadar cok ozluyorumki yanından bi dakıka ayrılasım gelmıyo. Gecıcı bı sürec senınkıde ama ne olursa olsun onu sevmeye alısmaya calıs o senin canın kanın ve senin kokuna muhtac
Lohusalık depresyonu. Bebeğiniz hayatınıza yeni giren bir insan, onu daha tanımıyorsunuz, niye ağlıyor ne istiyor huyu nedir neyi sever neyi sevmez bilmiyorsunuz, yavaş yavaş tanışıyorsunuz. Az sabredin, en kısa sürede geçecek. Bizzat yaşadım, hamileyken de pek düşkün değildim, heyecanlı falan değildim, doğumdan sonra da biraz garipsedim bebeğimi, kendimi anne değil bakıcı olarak gördüm. Çok agresif oldum herkese saldırıyordum, eşimle boşanma kararını almak derecesine kadar gitti bu depresyon. Bebeği ona bırakıp boşanıp gitmek istedim, bebeği istemedim, eşimi suçladım sen bebek istedin sen yaptırdın bana bebek diye çok kavgalar ettik. Sezaryen ağrıları, emzirme stresi, ev işlerine yetişememek, aç kalıp yemek yiyememek, duş alamamak, tuvalete gidememek, bebeğin bağırıp ağlayısları benim için cehennem gibiydi, bu yüzden bebeği sevemiyordum da, sevmek için sağlam psikoloji lazımdı. Neyse ki uzun sürmedi, bebeğim 6 haftalık olduğunda yani 40ı çıkınca birden rahatladığımı hissettim, eşime ısındım, bebeğimi okşayıp sevmeye başladım, bilinçli bir şekilde değil, otomatik olarak. Bebeğim şu an 2 aylık, gülümsüyor bana ve geçen gün ilk defa boynuma sarıldı, içim eridi resmen, benim kucağımı, beni istiyor, benim onu sarıp sarmalamamı istiyor, çünkü ben onun annesiyim! Nihayet annelik moduna girdim, bebeğim ağladıkça ona sarılıp huzur alıyorum, sinir olmuyorum artık. O gece uyurken özlüyorum uyandırıp mıncıklayasım geliyor, ara sıra gidip boynunun altını kokluyorum, kokusu için ölüme bile razıyım. Ben artık bebeğimi seviyorum kısacası. Sizde de geçecek, az kaldı dayanın biraz. Bebeğiniz uyuduğu anda çok önemli işiniz olsa bile yatın uyuyun siz de, gerçekten temizlik, çamaşır bulaşık yemek unutun tamamen, bol bol emzirin, çıplak göğüsle emzirin, ten tene temas sevgi gelmesini hızlandırıyor. Eşinize lohusalık depresyonundan bahsedin, durumunuzu anlatın biraz destek isteyin, hem fiziksel hem psikolojik elinden geldiğince yardımcı olsun. Eminim, 1 ay sonra eşinizi eskisinden daha çok seveceksiniz, bebeğiniz de hayatınızın tek anlamı olacak. Sadece sabredin❤❤❤
Bende sana benzer şeyler yaşadım canım kızımı sezaryenle doğurdum 9 ay korundum son anda hastanede covid temaslı oldum kimse doğumuma yanıma gelemedi göremedi 15 gün hiç durmadan ağladım ama hep dua ettim ve hep geçeceğine inandım hep kendimi geçecek die motive ettim ve inan kırkı çıkmadan geçti gitti allahım yardımcın olsun umarım geçer gider ve şunu da belirtmek isterim bebeğini hep kucağına al sarıl o sana çok muhtaç ve hiç bir suçu yok seni anlıyorum ama o seni çok seviyor ve sana çok muhtaç ☺️
Canım emin ol herşeyin etkisi var 9 aydır yükselen hormonların düzene girmeye çalışıyor vücudun ruhsal ve bedensel olarak kendini toplamaya çalışıyor başkasının çocuğuna karşı bi sevgimiz oluyor çünkü sadece sevme işinde varız ağlayınca direk annesine veriyoruz ama burda anne biziz yani uykunda olsa yorgunda olsan ağrında olsa o an bakmak zorundasın ve hepimiz insanız illa sinirlenicez üzülücez ağlıycaz ama zamanla hepsi geçicek bende çok zorlanıyorum ama normal bugün 28 gün oldu her geçen gün daha iyiye gidiyor alışmak lazım herşeyden önce zaman tabiki
Lohusallık canm aynı durum bende var dün post açmıştım saolsun kızlar da bayagı rahatlattı beni. Bebeğime baktığımda yaşadıgım acıyı hatırlıyorum tam olarak bi bağ kuramadm ama bana muhtaç oldugunu düşününce de inanılmaz bir merhamet oluyor içimde gecici inşallah bi ay daha sabretcez
Lohusalıktan canım Allahın izniyle geçer üzülme sıkma kendini bol bol emzirmeye çalış emzirirken gözlerinin içine bakıyolar sende bak ona bağ kurmaya çalış yarı kırkınız çıkmış masum mucizeni al dışarda dolaşın birlikte. Yada bırakabilceğin biri varsa annene veya eşine fln bırak karnını doyur sonra 1 saat kendin tek başına yürüyüş yap müzik dinle sanada iyi gelir ama ilerlediğini düşünürsen bi uzmandan destek al mutlaka 🙏
Elika Bebek topluluğu
