Psikoloji misikoloji kalmadı
Bir dağa çıkmak ve avazımın çıktığı kadar bağırmak istiyorum. Ta ki sesim kısılana kadar. Haykıra haykıra ağlamak istiyorum. Ta ki yorulup baygın düşüne kadar.. Ben ilk evladımı 19 günlükken kaybettim. 6 ay sonra tekrar hamile kaldım ama bunu asla ve asla kabul edemedim. Benimseyemedim. Sevemedim. Elimi karnıma dahi koymadım istemediğim için. Sonra bebeğim doğdu. Sevdim tabi ama hamileyken benim onu sevememiş olmamın huzursuzluğundan mı bilmiyorum doğduğundan beri mızmız ve sinirli bir bebek oldu. Her aşaması oldukça zordu. Kolikti. Gazı bitti 4.ayda uykuları tam bir felaket oldu sinir krizleri geçirmeye başladım. Uykuları eh biraz düzelir gibi olurken hasta oldu 3 ay iyileşmedi. Tam iyileşti derken dişleri çıkmaya başladı. Tam o bitti derken yeni bir diş dönemi daha. Ve şuan bebeğim 13 aylık ama iki dk susmuyor. Abartmıyorum. Kendimi acındırmaya da çalışmıyorum. Ağlamadığı mızırdamadığı tek bir 2 dk si dahi yok. Devamlı kucağıma gelmek istiyor. Fakat kucağımda da susmuyor. Kucağımdan hemen yanıma indirdiğimde bile kendinden geçercesine ağlıyor. Ona kızmamak bağırmamak için kendimi sıkıyorum sıkıyorum ve bütün hücrelerime kadar gerim gerim geriliyorum. Kafa beyin kalmadı. Ruhsal sağlığım çökmüş durumda. Berbat hissediyorum. Eşim desen sorumsuzun teki. Babalıktan bir halt anladığı yok. Hiçbir faydası olmuyor. Sadece kendi rahatına bakıyor. Asla dinlenemiyorum. Asla nefes alamıyorum. Boğuluyorum. Gündüz böyle olduğu yetmezmiş gibi geceleri de 15-20 dk bir uyanıyor. Çıldırıyorum artık. Gerçekten her şeyi ve herkesi bırakıp uzaklara çoooookkkk uzaklara gitmek istiyorum.

