Elika Bebek topluluğu

psikolojik

29 aylık oğlum var doğduğunda işten ayrıldım kendim bakmak için 40'ı çıkınca ilden kiradan çıktık ilçeye kendi evimize yerlestik eşimde güzel bir iş buldu masa başı 8-5 çok şükür. 2 yıl oldu ama burayı bilmiyorum tanımıyorum küçük bir yer yabancı hissediyorum hala ailemden uzak arkadaslarimdan uzak kendimi oğluma adadım ve bazen psikolojik olarak çok kötü hissediyorum oğluma istemsiz bagirmalar öfke nöbetlerim oluyor ama asla zarar vermiyorum sadece bağırmak oluyor sonra vicdan azabı. onun dışında eşim sen iyi bir annesin bunaliyorsun sadece oğlunu ve beni görüyorsun normal diyor onada hak veriyorum. kendimi oğluma adadım bu hayatı ben seçtim ona elimden gelen tüm imkanları sağlıyorm oda çok şükür mutlu bir çocuk egitiyorum, konuşuyorum, oyun oynayıp aktiviteler yapıyorum hatta şuan ingilizce ogretiyorm hicbirseyeden geri kalmasın ilerde yaşıtlarından diye yapmaya calisiyorm ama yinede yetersiz hissediyorum kendimi bazen. eşim işten geldiğinde o devralıyor çocuğu yada ailecek vakit geçiriyoruz ama benden oglumsuz yapamiyorm 1 gün kendime vakit ayirsam suçlu hissediyorum mutlu anne mutlu çocuk bunuda biliyorum ama bağırmak istemiyorum kendimi çok kötü hissediyorum farkına varınca ondan özür diliyorm sana bagirmam yanlış bir hareketti ama ikimizinde birbirimize saygı duyması gerekiyor diye aciklamalar yapiyorm bir birey gibi tek ben mi böyleyim normalmiyim bilmiyorum. bikac tanıdıklarım güzel egitiyorsun diyorlar hosumada gidiyor taktir almak zaten çocuktan belli oluyor diyorlar oluyorda ama evin içinde çocuk büyütmek çok zor.