Elika Bebek topluluğu
psikolojim yerle bir
Arka arkaya ikinci kez hamileyim. ilk çocuğumun doğumundan önce kayınvalidem adeta bir melekti. doğuma yakın eşimi bana karşı açık açık doldurmaya başladı. ama ben iyi bir insan olarak gördüğüm için eşimin kendi gerginligine verdim. doğumdan sonra net bisekilde bana geldiğinde selam vermemeler eşime çocuğu bana vermek istemiyo demeler gibi çok garip hareketler yapmaya başladı. hiç kavga etmezdik. sayesinde aşırı kavga etmeye başladık. oğlum 3 aylık olduğu gün eşimi alıp karşıma içim tamamen döktüm. annen iyi niyetli ddegil sende bunun ya farkında değilsin yada umrunda değil ama ben bu psikolojik baskı altında daha fazla yaşayamam dedim. ya kendine çeki düzen ver yada nolur bilmiyorum dedim açık acik. oda ben böyle olduğunun farkında değilim dedi. annesiyle konuşturmak istedi beni. salak gibi kabul ettim gittim dürüstçe konuştum annesi AA ben hiç farkında değilim Selam bile vermedigim vs vs diye sıyrıldı işin içinde. daha kötüsü ben annesine bişey söylüyorum düzgünce asla terbiyesizlik yapmam. eşim cevap veriyo. en sonunda sinirlendim ve eşime seninlemi konuşmaya geldik buraya annenlemi biz kendimiz zaten konuşuyorduk birakta annen cevap versin dedim. ama eşim annesinin yerine konuşmaya yaptığı tüm terbiyesizlik kere dusuncesizlijlere kılıf uydurmaya devam etti. konuşmanın sonunda annesi hicbilmeden yapmış oldu herşeyi. ben kalkıp tuvalete gittim iki dk o arada ağlamış eşime. bundan sonrada eşimin de annesinde yine güven vermeyen çok haraketleri oldu oğlum 12 aylık olucak nerseyde ikincide 13 aylıkken doğacak. tamamen sürpriz planlı değil. İlk doğumumda stresten kasilmalarim azalmıştı doktor neden olduğunu bana sordu ne var bu kadar dedi. eşimle aramizdaki bu sürtüşmeler sen kaynaklanıyordu ama söyleyemedim tabiki. annesi sürekli eşimi dolduruo sezeryan yapsın diyip diyip duruyordu ayy neyse neler neler yani. ben 42 hafta doldu mecburi sezeryan doğum yaptım. şuanda ikinci tabiki sezeryan olucak. bu konuda özellikle eşimi ve annesini çok sucluyorum. cahilinde cahili insanlar okumak essekligide almiyo cahilliği de. sözde öğretmen ama doktor ne bilir tarzında biri. birde herşeyi arkadan yapıyor. yuuzume haklısın evet diyip arkamdan eşime yok öyle değil vs yapıyor. şuan bu bir yılda yaşadıklarımız dan ötürü eşim benimde gözümü kararttigimi görüp bir nebze annesinden uzaklaştı ama hala azıcık müsamaha gösteren tepeme çıkarlar. psikolojik olarak aşırı yipranmis durumdayım. ikinci çocuğun stresi ikisiyle birlikte ilgilenme düşüncesi vs yeterince zaten yorucu. şimdi bide bu insanları idare etmeye çalışmaktan bıktım..artık gidip gelmiyorum çok nadir. iki haftadır bir hafta sonu falan belki uğruyoruz bazen ayda bir. oda 1 saat maksimum 2 saat. bugünde gittik. özellikle çocuğu aldı ve balkondan sitenin bahçesinde oturan akrabalarına gösterdi. hemde eşimin kucagindan aldı ve ver çocuğumu gostereyim diyerek. okadar tiksiniyorum ki bakislarimdan net eşim anladı rahatsız olduğumu. bunun üzerine kalkal artık dedi. zaten ağrım vardı. biliyorlar bide bunu. kayinpederim tabi oğlum Allah razı olsun vs dedi. kauinvalide yine tamam oğlum olsun olsun tabi kalkın dedi. yani kalkmamamiz lazımmış ama olsun canım ben anlayış gösteriyorum der gibi. suratına tukurmem lazimken insan gibi davrandigim için sanırim bu şekilde. geçen sefer kovid olmasına ragmen aynı hastanede yakın zamanda başka akrabaları doğum yapmış tüm sülalesi gelmiş vs diye ayıp olmasın hadi insanlık bende kalsın dedim. eşim anne babasını çağırdı normalde kimse kabul edilmiyo sadece annem olacaktı. onlarda kalktı geldi. ama gelmez olaydi. hastane odasında daha narkoz etkisindeyken çocuğu vermemiştim tepki göstermiştim diye eşime söylemiş. yazıklar olsun dedim. şuan düşündüm düşündüm ve karar aldım asla hastaneye kabul etmiycem kimseyi. zaten oğlum küçük annem bakacak ona. onlar gelir bir ara cocugum beni görsün üzülmesin diye. onun dışında eşimle kalıcam. evede bir hafta kadar gelmesinler diycem eşime..kabul etmiyorsa sende gelme diyecek raddedeyim şuan. kimseye anlatılıyor bu tarz şeyler bende buraya yazmak istedim. sonuna kadar okuyan varsa bile Allah razı olsun..içimi dökmek istedim. patlamak üzereyim. hatta psikiyatride randevu aldım haftaya gidecektim. ama bugün yine beni rahatsiz etti. kendimi çok zorda hissediyorum. anneme anlatsam aşırı üzülür. eşimle zaten artık aramda bı duvar oldu. atamıyorum yaşadıklarının uzuntusunu güvensizliğin. beni çok üzdü. annesinde öyle ama eşime daha çok üzüldüm hiç beklemezdim ondan. bunalimdayim sanırım neyaoacagimk bilmiyorum. çokta zor bir hamilelik geçiriyorum..
