Sürekli mutsuzluk
Merhaba arkadaşlar. Biraz dertleşme biraz akıl alma postu olacak. Kızımız 30 aylık oldu. Doğduğu günden beri çok ağlayan bir bebek. İlk aylar doymadığını ya da gaz sancısı olduğunu kolik bir bebek olduğunu düşündüm. Defalarca doktora götürdüm. Bunların hiç biri olmadığının da farkındaydım aslında. Doyuyordu ve hiç gaz sıkıntımız yoktu. Bir şekilde kendimce bahaneler ürettim. Dünyaya adapte olmaya çalışıyor, uykuyu sevmiyor vs vs... Büyüdükçe bu ağlamalar hiç azalmadan artarak devam etti. Her kontrolde dile getirdim. Her şeyine bakıldı çok şükür bir sağlık sıkıntısı yoktu. Ben yine diş sancısı, büyüme atağı vs dedim. Ama artık ne bahane bulacak gücüm ne buna inanacak takatim kalmadı. Mutlu edemiyoruz kızımızı... Aklınıza gelecek her türlü şeyde böyle parkta, evde, gezmeye gidince, yemekte her şeye ağlıyor. Evin içinde su isterken çişim geldi derken uyurken uyanırken... Mutsuz olabileceği hiç bir şey yok. İlgisizlik söz konusu değil. Mutsuz bir aile de büyümüyor. Her şeyini ağladığı için yapan bir anne baba da değiliz. Eğer sonradan bir şeye hayır diyeceksek başta evet demeyiz. Hayır dediysek de kendini de yırtsa sonuç değişmez. Başkasına anlatınca inanılır gelmiyor. Eşim bile abarttığımı düşünüyormuş. Bilenler vardır eşim yanımıza geleleli temmuz da bir yıl olacak. Artık o bile bir pedagoga mı götürsek 30 aylık çocuğun bu kadar mutsuz olması normal olmamalı diyor. İsyan olarak algılanmasın tabi ki kızımızı çok seviyorum ama artık ruhumu, enerjimi emiyor. Hiç bir şeyden zevk almıyorum. Kafayı yemek üzereyim. Uzun oldu kusura bakmayın ama artık ne yapacağımı bilmiyorum.

