yalnızlık
iyi akşamlar arkadaşlar üç yıldır kahramanmaraşta yaşıyorum arada sırada kapıda karşılaştığım komşular dışında kimsem yok burda. oğlum hareketli bir çocuk olduğu için pek gidemiyorum komşuya falan hoş zaten çağırdıkları da yok. hepsi gruplaşmış bi bakıyorum hep birlikte çardakta kahvaltı yapıyorlar bi bakıyorum bütün komşular bi komşuda toplanmış oturuyorlar. yanlış anlaşılmasın kimseye yığılmak değil derdim ama düşünülmemek zoruma gidiyor. sorsanız hepsi beni çok seviyor çok hanımsın çok iyisin diyorlar ama içlerine almıyorlar. evet yaşları benden büyük ama iletişime açık insanlar. hep ben yanlış anlıyorum diyordum ama bugün de toplanmışlar bana komşunun kızı söyledi neden gelmediniz diye. haberim yoktu dedim. ara sıra kafamı dağıtmak istiyorum burda eşim dostum yok. istanbul gibi bir yerde doğdum büyüdüm yıllarca orda çalıştım ama şu küçük yerlerdeki insanlar daha bencil daha düşüncesiz hayret ediyorum bazen. sizce nasıl davranmalıyım yani belli etmeli miyim kırıldığımı yoksa tamamen geri mi çekilmeliyim. kimseye de beni neden çağırmıyorsunuz diyecek halim yok tabiki ama neden akıllarına gelmiyorum anlamıyorum. biraz uzun oldu ama içimi döktüm işte.

