Yıprandım
kızlar kaynanam 10 günlükken bebeğimi emzirmeye kalkıştı kavga ettim 15 günlükken sütüm gelmiyor diye ikizlerimin yüzüne bakıp sever gibi yapıp annenizin memesi çapıt mı kuzularım dedi sustum. kendi evime geçtim geçerken 2 gün sonra geri gelirsin bakamazsın ikizlere tek başına dedi bana mecbursun der gibi evime geçtim ağlaya ağlaya lohusalık sürecini atlattım ama yine saygısızlık yapmadım sustum. Millete sanki kendi çocuklarımı yeniden doğurmuşum gibi diyerek anlattı. sustum... sütüm kesildi annem yok benim var ama yok hiçbir zaman olmadı o süreçte de eşim dışında kimse bana destek olmadı o da çalışıyordu zaten konudan çok sapmıycam çocuklarım şuan 14 aylık ben 14 aydır evden dışarı tek başıma çıkamadım alışveriş yapamadım sürekli kendimi eksik ve yetersiz hissediyorum. bir gün sadece çocuklarıma bakması için çocukları kaynanama bıraktım akşamda yemeğe çağırdım baktığı için ve dönüp bana çocuklar seni hiç özlemedi dedi ve herkes bu kadının emektar iyi niyetli olduğunu düşünüyor saygısızlık yapınca kötü oluyorum bu durumdan çok sıkıldım şuanda uzaklaştım gidip gelmiyorum ve çocuklarımı da götürmüyorum bu arada ikizlerim ailenin ilk torunları ve başka kuzenleri falan yok. Bugün kaynanam aradı neredeyse ağlıycak kuzularımı çok özledim çok özlüyorum sürekli ajite eşime dert yanıyor çocukları özledim diye yani ne yapacağımı şaşırdım artık eşime annesini kötüleyip kendimden soğutmakta istemiyorum ama kendimi susturamıyorum. Öneriniz nedir

