Bebeğime bakamıyorum.
Kızlar beni aranızda mutlaka linçleyecek olanlar da çıkacak ama kim ne derse haklısınız başından söyleyim çünkü ben bile benim gibi anne görmedim. 8 ay oldu doğum yapalı. İlk bebeğimdi cesaret edemedim ve annem 1 buçuk ay baktı bende kaldı. Daha sonra annem gitti evine ben 1 hafta bakabildim geri annemi çağırdım. Geldi 15 gün daha baktı geri gitti ben sonra bunalıma girdim 1 aya yakın baktım kızıma ama artık delirmek üzereydim ama bebeğimden dolayı değil aksine çok sakin kusursuz bir bebek benim kızım. Neden bilmiyorum içim herşeye küstü. Ailem yanımdaydı eşim destekti ilgilenirdi kızımla. Ama niyeyse ben kendimi toplayamadım. Yani kızım doğduğundan beri annemle ortaklaşa 1 hafta ben 1 hafta annem bakıyor. Ben çok üzülüyorum neden ben anne olamadım çok seviyorum kızımı çok istedim onu. Kızımla ilgili hiçbir sorunum yok. Ama ben niye böyleyim. Çok imreniyorum çok hoşuma gidiyor burdaki anneler kendiniz bakabiliyorsunuz bebeklerinize ben niye yapamıyorum. Her gün banyo yapan ben banyo yapamıyorum kendime bakamıyorum makyaj yapasım gelmiyor hep paspalım. Kendimi anlatabildimmi bilmiyorum ama ben değişmek istiyorum eskisi gibi bakımlı olmak bebeğimle kendim ilgilenmek. Çok uzun oldu ama gerçekten ben kendimi çözemiyorum içimde neden hiç heves kalmadı. Kızım bende yemekten kesiliyor ama annemde yemeğini yiyor keyfi yerinde oluyor. Ben annelik kadar güzel kutsal bir sıfatı haketmedim.

