Çok kötü hissediyorum:(
Kızlar 17. Haftadayım. Son 3 haftadır giderek artan panik atak ve anksiyetem var. Sürekli ağlıyorum ipin üstünde yaşıyorum sanki. Sürekli geçmişe gidiyorum. O kadar üzgünüm ki. Kendimi bu hayatta değersiz ve yapayalnız hissediyorum. Çok yorgunum. Babam yüzünden çok kötü bir çocukluk geçirdim. Emekli polisti her kavgada silah çıkartırdı. Sürekli kavga bağırış vardı evde. Hep ben okulda iken anneme bir şey yapacak diye okulda ağlar dururdum. Öğretmen oldum. Sevdiğim adamla evlendim. Ailesi her şeyimize karıştı. Huzur vermediler. Eşim evin en küçüğü hiç söz hakkı yok. Bir gün bile beni savunmadı onlara karşı hep benim üstüme geldi. Geçen yazmıştım ikinci bebeğimin kız olacağını duyunca eşimin morali tavrı değişti diye. Özellikle son zaman bu olay beni çok yıprattı. Hiçbir şey yapmak istemiyorum içimden hiçbir şey gelmiyor. Sürekli huzursuzum. Kimse beni anlamıyor. Çok çaresiz hissediyorum. Sürekli ağlıyorum. Sanki ateşin içine atıp atıp çıkarıyorlar. Şimdi tatilde anneme geldim. Ablamın çocuklarını ben büyüttüm diyebilirim hep ben vardım yanlarında. Ablamın eşi ben evlendikten sonra aşırı değişti. Hep arkamdan lafımı ediyor. Çocuklarına çok kötü davranıyor. Kaldıramıyorum. Yaşama hevesim bile kalmadı.

