Elika Hamile topluluğu
Dogum hikayem bacılarım
Doğum hikâyemi paylaşmak istedim. 🤍 İkinci gebeliğimdi. İlk oğlumu normal doğurmuştum, bu bebeğimde de normal doğum bekliyordum. Sezaryen ise en büyük korkumdu. 😅 Hamileliğim boyunca bana hep “Bebeğin haftasına göre önde, iri bir bebek olacak” deniyordu. Ben de ona göre kendimi hazırlıyordum. Doğum günü sabah sancılarım hafif başladı, öğlen arttı, akşam iyice şiddetlendi. O gün aslında kontrolüm vardı ama tarihi karıştırmışım; meğer randevum bir gün öncesiymiş. “Nasıl olsa kontrolüm var” diye acile gitmedim. Akşam hastaneye gittim, NST’de sancılarım vardı ama doğum başlamamıştı. Bebeğin kalp atışları iyiydi. Doktor detaylı kontrol etti ve suyunun azaldığını, plasentanın da kireçlenmeye başladığını söyledi. Eve gönderdiler. Sabaha kadar sancı çektim. Artık dayanamayınca tekrar hastaneye gittik. Sancılarım devam ederken arkadaşımla anestezi formunu dolduruyorduk. Tam o sırada bebeğin kalp atışlarını bulmakta zorlandılar ve bir anda sezaryen kararı verildi. Her şey o kadar hızlı oldu ki kendimi bir anda ameliyathanede buldum. Narkoz verildi, gözlerimi açtığımda bebeğim çoktan doğmuştu. Ve benim “haftasına göre önde, iri olacak” denilen bebeğim 2 kilo 70 gram doğdu. 🥹 Kordonu boynuna iki kez dolanmıştı ve doğar doğmaz gözetim altına aldılar. O kadar küçüktü ki… Şu an çok şükür ben iyiyim, bebeğim de gözetim altında. 🤍 Sezaryenden gerçekten çok korkuyordum ama şimdi dönüp bakınca, kafamda büyüttüğüm kadar korkunç olmadığını düşünüyorum. Elbette kolay değil ama insan o an ne gerekiyorsa onu yapıyor. Benim hikâyem böyle oldu. Belki benim gibi sezaryenden korkan bir anneye biraz olsun cesaret olur diye paylaşmak istedim. Doğum şeklimiz nasıl olursa olsun, önemli olan sonunda bebeğimizi sağlıkla kucağımıza alabilmek. 🤍
