Elika Hamile topluluğu
Doğum hikayem
Cuma günü ani suyumun gelmesiyle apartopar sezaryene alınmıştım 37+2 de. Psıkojikmen hazırlıksız böyle aniden olması kafamda erkendi sorularıyla beraber daha ne olduğunu anlamadan doğuma girmiştim. Bebeğimle karşılaşmaya hazır değilimmiş gibi hissedıyodum. Taki onu görene kadar mis kokusunu onun göğsümde mışıl mışıl uyumasının verdiği huzuru tadana kadar. Sizlere pozitif bır doğum hikayesi anlatmanın hayalını kurarken bugün bebeğimin solunum sıkıntısı nedeniyle 10 gün ayrı kalacağımızı öğrenmenin şokunu yaşadım. Herşey o kadar ani geliştiki duygu geçişlerinin birikmişliği ile bugün ağlamadığım kadar ağlıyorum. Biliyorum bebeğim daha iyi olacak korkulacak bir durumu yok ama daha 3 gün önce karnımda kıpır kıpır severken bi anda anne olmakla yüzleşmek tam kokusuna emzirmeye alışmışken şuan ondan ayrı kaldığım her saniye zulüm geliyor. O da beni arıyodur kuzum meleğim benim. Burnu tıkanmasına rağmen beni emmek için verdiği çaba göğsüme gelince mışıl uyuması Allahım nasıl güzel bi duygudur bu Rabbim kimseyi bebeğiyle sınama nolursun… eşyalarını kokluyorum mis kokuyo bakmaya dayanamıyorum😭
