Travma
Benim ilk bebeğim erkek, doğum sonra Allah ın verdiği bir şey olsa gerek her şey i biliyordum alt temizliği emdirmek gece hemen uyanmak falan sanki daha öncesinde biliyor muşum gibiydi fakat oğlum kolik bebek ti beni tek zorlayan oydu yoksa gül gibi bakıyor dum ama kolik olması bizi mahvetti, karı koca sinirimiz harap oldu her günüm ağlamak la geçiyor du kavga gürültü eşim bu durum a deli oluyordu niye ağlıyor bu kadar diye diye kafa yı yiyordu, battaniye ler de salladık gece yarılarına kadar, süpürge sesiyle uyutma ya sakinleşiyo du, bunun üzerine kaynanam bir de söz de yardımcı olmaya geliyor du ama daha çok köstek oluyor du lohusalığım burnumdan geldi büyüdükçe gazı bitti şu an bir bucuk yasında ama bu durumlar bende travma yarattı hep gece başımı yastığa koyduğumda keşke kolik olmasaydı keşke şöyle olsaydı falan diye diye uyuyamıyorum kendimi eksik hissettim acaba ben mi yapamıyorum diye, ben mesela kıyamaz dım yavaş yavaş sallardım ama o şekilde uyumuyor du eşim hızlı hızlı sallıyordu şansa o şekilde uyuyor du eşim de bana bağırıyor du sen bakamıyorsun diye, sonuç da öyle böyle büyüdu ama travma kaldı bende şu an ikinci erkeğe hamileyim 😔😔

