Elika Kadın topluluğu
BİR İNSAN HİÇ Mİ MUTLU OLMAYI HAKETMEZ, ÇOK YORULDUM ARTIK
o kadar yalnızım ki, kınuşacak dertleşecek kimsem yok. son zamanlarda iyice bunaldım kimsenin beni sevmediğini düşünüyorum artık. eşimin bile sevmediğini düşünüyorum. ben insanlar mutlu olsun, iyi olsunlar diye kendimi parçalıyorum ama kimsenin umurunda değilim. herkes yüzüme karşı sen çok iyi birisin, senin kalbin çok temiz diyorlar ama yanımda kimse yok bir kişi bile yok. o kadar bunalıyorumki kafamın içindeki düşünceleri dinlemekten. kalbim ağrıyor uyuyup bi daha uyanmamak istiyorum. eşimi çok seviyorum keşke o da benim onu sevdiğim gibi sevse. 3 yıllık evliyiz bi kere kötü bi söz söylemedi ama yalan söylemesi, beni son zamanlarda umursamaması çok zoruma gidiyor. aynı evde iki dost gibi yaşıyoruz. evli olduğumu unuttum, kadın olduğumu unuttum. kimse gerçekten nasılsın diye sormuyor. biri sorsa zaten oturup saatlerce ağlarım. şuanda da ağlıyorum, ben ağlamaya gelmişim bu dünyaya ya. kimsenin ahınu almadım, kimseyi üzmedim bu yaşıma kadar. karşımdakini üzmemek için kendimi üzdüm hep. ama anladım ki kimseye hiçbi şey yapmayacaksın bi gram iyiliği haketmiyorlar. bunu anladımda yapması çok zor işte. gerçekten ölmek istiyorum.
