dertleşelim biraz
çok yoruldum hayatın getirdiği sorumluluklardan bir çıkmazın içinde olmaktan çocuklarımin geleceğini düşünmekten ben ayrı bir aile de büyüdüm baba sevgisi az gördüm çocuklarımin bundan muhtaç kalması istemiyorum ama yaşadıklarım çok yordu beni sürekli bir yarışın içindeymiş gibi temizlik yemek yapmaktan desteksiz çocuk büyütmek baba sevgisinden mahrum kalmasın dedikçe evin içindeki kavgalar tartışmalar 22 yaşında yüklenen ağır sınavlar bazen çok yıpratıyor bazen kendimi kaybediyorum sanki ruhum bedenimden çıkıyor dünyada yokmuşum gibi hissediyorum ailedeki ipleri tutan hep annelermiş aslında annelerimiz olduğu için çoğu evlilikler sürüyormuş ben anneme bakınca onun gibi olmıycam çocuklarım babasız büyümiycek derdim ama şuan dayanamiycakmis gibi hissediyorum pes ediyorum sanki o aradaki bağı tutmaktan her evlilikte inişler çıkışlar olur diyorum ama bazen bu çıkışların bir dur noktası olmalı diyorum çok yoruldum arkamda durucak bir ailem var çok şükür ama çocuklarımin benim gibi baba sevgisi olmadan büyümesinden korkuyorum yıprandım bu yolda

