dertlesme
bu aralar çok duygusalim. her şeye ağlıyorum ama insanların çok etkisi var. en yakınım dediğim kardeşimin kıskandığıni hissettiğimde derdime ortak olmayisini izledigimde ne bileyim huzunleniyorum. diğer kardeşim zaten evlenince çok değişti. öyle ahım şahım bir çevrem yok. yemin ederim ki kimseye hasetlik etmem kiskanclik edeyim kötülük çıkarayım demem. gönülden biri yanımda guvenecegim bir nefes olsun derim. hiç denk gelmez hep üzülürüm hep kiskanani haseti laf sokani gelir. gönlüm çok kırgın eskiden gecistiriyordum artık kalbime ağırlık çöküyor gibi hissediyorum yalnız hissediyorum kendimi diyorum ki ben böyle düşünüp hissediyorum kardeşlerim çevrem neden böyle. iyilik yaptığım insanlar iyiliği kesince soğuk yapmaya araya mesafe sokmaya başladı sevdikleri ben değil de benim onlara yarar sağladığım şeyler olduğunu gördüm emek verdiğim insanların hasetligine tanık olup hayır hayır ben yanlış anlıyorum deyip üst üste görmeye devam edince kırgınlığım artıyor ben gerçek kötü biri miyim diye düşünüyorum ama etrafına bakıyorum yemin ederim kötülük düşüncesinin zerresi olan bir insan olmadım ki huzursuzluktan kaçtım aksine kötülük huzursuzluk olmasın diye kendime çok haksızlık yaptım asıl ama gene sıfır noktasındayim..

