sadece dertleşmek
kızlar ben eşimle 1 yıldır evliyim. 10 yıldır birlikteyiz. eskiden çok seviyordum sevgiliyken. birlikteliğimizin 4. yılında 2018de nişan yaptık o ingiltereye çalışmaya gitti. 2 yıl oturumunu bekledik o sürede gelemedi ülkeden çıkması yasaktı 2020de geldi nikah yaptık. geri gitti düğün için bekledik bana başvurduk gitmem için. 2023 yılındada düğün yaptık. şimdide ingilteredeyim ve 9 aylık hamileyim doğurucam nerdeyse. ben artık eşimi sevmiyorum bundan eminim. buraya geldiğimden beri çok yalnızım eve tıkıldım kaldım. ev deseniz ev gibi değil küçücük. bu ülke çok zormuş. eşyalar hep eski hiçbir eşyam istediğim gibi değil. evde hiçbişey yapasım gelmiyor temizlenmiyor bile ev. ki ben türkiyede temizlik hastasıydım çok bakımlıydım. burda tam tersi oldu herşey. eşim 2 iş yapıyor sabah 9da evden bi çıkıyor akşam 10-11e kadar. yeni yeni çarşamba perşembe ve pazar günleri 2. işi yapmamaya başladı. ama hiçbişey farketmedi. geldiği gibi gelip koltuğa yatıyor eline telefon alıp oyun oynuyor. hiçbişey konuştuğumuz yok. sürekli kavga ediyoruz bende ona vuruyorum oda canımı acıtıyor hamile olmama rağmen. canım bişey çekiyor dediğimde umursamıyor. zaten eve doğru düzgün alışveriş yapmıyoruz. pinti çok. karnımdaki bebekle ilgilendiği yok benle ilgilendiği yok. ne beni bi yere gezmeye götürüyor ne bir dışarı çıkıyoruz. birlikte kahvaltı yapmak yok akşam yemeği yemek yok. ben hep yalnız olmaktan bıktım kafayı yedim artık. bebeğim olacak hiçbir hevesim yok. eşyalarını bile ağlayarak ütüledim çok zorlandım. bundan 3-4 ay öncesine kadar kumarda oynuyordu paralarımızı hep bitirdi. hep içime attım. erkek bebek istiyordu, bebeğimin kız olduğunu öğrenince yüzü düştü bana hep söylendi. bitek annem var türkiyede onuda üzüp anlatamıyorum hiçbişeyimi dönmek istiyorum çok ama bebeğim olacak şimdi ne yapacağım bilmiyorum çıkmazdayım aklımdan kötü kötü şeyler geçiyor. hiç iyi değilim

